In de wereld

China’s ‘etnische feestweek’ verhult een culturele genocide, 28 oktober 2026

Officieel moet de ‘Wet op de bevordering van etnische eenheid en vooruitgang’ in China de harmonie tussen alle 56 etnische groepen vieren. In werkelijkheid is het een campagne om de 55 minderheden te assimileren aan de Han-Chinese meerderheid.

Beijing – China heeft net zijn eerste ‘etnische feestweek’ gevierd. In de gebieden waar meerderheden wonen en in de grootste steden waren er voorstellingen, exposities, seminars, sportwedstrijden en evenementen, klederdrachten, maaltijden, traditionele dans en muziek en overal blije gezichten. Officieel was het allemaal bedoeld om de harmonie tussen alle 56 etnische groepen in China te vieren. Voor Oeigoeren, Tibetanen, Binnen-Mongoliërs en andere minderheden was het allesbehalve een feest. Het was de aankondiging van hun culturele ondergang.

De etnische feestweek was een campagne om de 55 minderheden te assimileren aan de Han-Chinese meerderheid. Alle 1,4 miljard Chinezen, zo leert de Partij in weerwil van de feiten, hebben dezelfde geschiedenis, dezelfde taal, cultuur en Partij. Om dit wensdenken erin te hameren organiseren de nationale en provinciale autoriteiten voortaan jaarlijks een Week van Aandacht voor de Bevordering van de Etnische Eenheid en Vooruitgang. Deze feestweek werd ingesteld nadat op 1 juli de ‘wet op de bevordering van etnische eenheid en vooruitgang’ van kracht was geworden. In hoogdravende taal over nationale eenheid en sociale integratie geeft de wet een legaal tintje aan de bestaande culturele genocide op de etnische minderheden.

Gezamenlijk maken de minderheden slechts negen procent van de totale bevolking van China uit, maar dat zijn nog altijd zo’n 125 miljoen mensen. Ze wonen in een halve kring rond het Han-Chinese kernland. In de loop van de eeuwen zijn ze door China ingelijfd, maar soms wisten ze zich weer vrij te vechten. Tijdens de burgeroorlog van de communisten tegen de nationalisten kregen ze van Mao de belofte dat hij hen onafhankelijk zou maken. Daar kwam niets van terecht. De Oeigoeren van Xinjiang en de Tibetanen verloren hun onafhankelijkheid. Hun woongebieden kregen, net als die van andere minderheden, de status van autonome provincie. Een wassen neus.

Xi Jinpings aantreden als partijleider in 2012 viel samen met het hoogtepunt van de revolte van de Oeigoeren tegen de Chinese onderdrukking. Xi’s genadeloze antwoord dient als afschrikwekkend voorbeeld voor andere minderheden. De gebruikelijkste assimilatiemethodes zijn etnische verdunning door de vestiging van Han-Chinezen, de verplaatsing van de oorspronkelijke bevolking en in Xinjiang ook gedwongen sterilisatie. Daarnaast een strenge controle op de religie, afbraak of aanpassing van de gebouwen van eredienst, onderwijs op kostscholen waar de kinderen worden vervreemd van hun eigen taal en cultuur. Weergaloze digitale surveillancesystemen moeten alle protesten in de kiem smoren. Activisten in het buitenland zijn niet veilig, en hun familie in China ook niet.

Recent veroordeelde het Europees parlement deze gewelddadige verchinezing krachtig.